Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Με δυο οθόνες με βλέπεις διπλό.

Με σάουντ μπλάστερ την ακούς στερεό.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Με τζάβα ξέρεις να μαστουρώνεις.

Τόσα κουμπιά μα πώς τα κουμπώνεις.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Ντίτζιταλ κούκης τρως και κολλάς.

Ιούς γουστάρεις να τυραννάς.

Και την αμίγκα έχεις για γκόμενα.

Ντηλήτ της κάνεις αμφιλεγόμενα.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Γραμμές με κώδικα μόνο ρουφάς.

Κρυφά σκριπτάκια τα κοπανάς.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Γραμμένους όλους μας έχεις στη ραμ σου.

Τρίμπητα μπάφερ ξανά στην υγεία σου.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Ντίτζιταλ κούκης τρως και κολλάς.

Ιούς γουστάρεις να τυραννάς.

Και την αμίγκα έχεις για γκόμενα.

Εσκέηπ κάνεις πολλά εισπνεόμενα … κι ‘σαι…

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Μπητ μπητ – στέρεο στέρεο.

Ξύπνος

- Είδα στον ύπνο μου ότι κοιμόμουν ρε μαλάκα.

- Έβλεπες και όνειρο;
- Ναι. Ότι κοιμόμουν και στο όνειρο του ονείρου,
έβλεπα πάλι ότι κοιμόμουν, αλλά ξύπνησα.
- Μια φορά είχα δει ότι είχα αϋπνίες.
- Και δεν μπορούσες να κοιμηθείς μετά;
- Δεν μπορούσα να ξυπνήσω.
- Και κοιμάσαι από τότε;
- Ξάγρυπνος.

Το αλφαβητάρι της νύχτας μου

Απατηλές βροχές γίνονται δάκρυα, εκθρονίζοντας ζαλισμένους ήλιους θαμπών ίσκιων, καθρεπτίζοντας λάμψεις μελαγχολίας, ντυμένες ξάγρυπνα όνειρα που ρεμβάζουν στο τίποτα, υψώνοντας φωνές χαμένων ψιχάλων ώχρας.

Το βιβλίο της μάπας

Κάνω λογκίν στον κόσμο με τους φίλους

Της μάπας το βιβλίο μου έχει ψύλλους

Τα τελευταία νέα μου διαβάζω

Στο τσατ με κάνω μπλοκ κι αφηνιάζω

Και το προφίλ μου είναι πικρό

Κεράστε το ένα φραπέ γλυκό

Ο τοίχος μου έχει στοιχειώσει

Κι η σέξυ φώτο μου έχει βαλσαμώσει

Αρθρίτιδα έχουν οι σύνδεσμοί μου

Παλιόφιλοι γινήκανε εχθροί μου

Χαζεύω γκόμενες με νέες κουπ

Άντε να κάνω τζοηνίν και κάνα γκρουπ

Και το προφίλ μου είναι πικρό

Κεράστε το ένα φραπέ γλυκό

Μέλος δεν είμαι σε καμία ομάδα

Αυτή τη στιγμή πίνω πορτοκαλάδα

(με ανθρακικό)

Πλημμοίρα

Κίτρινα σύννεφα - θολή βροχή

Δέκατα ανέβασαν οι ουρανοί

Αστράφτει, βροντάει τη νύχτα αυτή

Μυαλό που θυμίζει νεροποντή

Ό, τι κατεβάσει ας βρέξει

Ποτέ δε θα βρω μια λέξη

Με πνίγει μια άδεια σκέψη

Κι ο σκύλος μου έχει ρέψει

Κοιτώ σαν ομπρέλα - το μάτι βουρκώνει

Στρίβω με τρέλα χωρίς τιμόνι

Πιτσίλισα όλες μου τις ενοχές

Μούσκεμα οι τύψεις οι αδιάβροχες

Ό, τι κατεβάσει ας βρέξει

Ποτέ δε θα βρω μια λέξη

Με πνίγει μια άδεια σκέψη

Θα κόψω την κόλα – θ’ αρχίσω πέπσι…

Μαγική Μιζέρια

Πάμε μαζί ένα ταξίδι μακρινό
Μια βόλτα λογική με τρένο το μυαλό
Πάμε να δεις απ’ την αρχή, εκείνο τον καιρό
Που μου ‘λεγες να τρέξω, να βγω και να χαθώ

Η μαγική μιζέρια, μας σπρώχνει στο γκρεμό

Τσακίζει τις αλήθειες, με σύντομο ρυθμό

Η μαγική μιζέρια, μια φίλη από παλιά

Θυμάμαι όταν μου ‘λεγες «ξανά δε θα ‘ρθει πια»

Σε περιμένω ακόμη στο σταθμό

Σε ‘να παγκάκι σβήνω το κάθε μας λεπτό

Η άδεια μου η σκέψη, γεμίζει τα κενά

Ξανά εδώ σε βρίσκω και φεύγουμε μακριά

Η μαγική μιζέρια, μας σπρώχνει στο γκρεμό

Τσακίζει τις αλήθειες, με σύντομο ρυθμό

Η μαγική μιζέρια, μια φίλη από παλιά

Θυμάμαι όταν μου ‘λεγες «ξανά δε θα ‘ρθει πια»

Ο χωρατατζής μπαλαντέρ

Kean su catchy

Να δεις τι σου 'χω για μετά...

(παραμένουμε βέβαια ο πιο δροσερός καλοκαιρινός προορισμός)

Ντε

Τι είμαι; Ένα γαμημένο link… μια callημένη ψηφιακή κλεψύδρα που αρνείται νωχελικά να κάνει callοτούμπες... δε βρέθηκα σα σελίδα… αν φοβάμαι; Μπα – βρέθηκα ως λέξεις… προλαβαίνω να αδειάσω και το τassάκι μου… και να δυναμώσω Φρουσιάντε και Μέρντερερς… (γαμώ τα κομματάκια, ε;). Άντε μου ‘λειψες…

Κήμπορντ

Πωωω...
Μαλώνουνε τα γράμματα στο πληκτρολόγιο, ποιο θα πρωτοπατηθεί πρώτο...
Αράχτε ρε λίγο, δυο μήνες είχα να postάρω, πώς κάνετε έτσι...
Γουστάρει, σου λέει, το "Π" - το πάτησα πρώτο...
Και το "ω" βέβαια, δεν το χάλασε, με το καλημέρα τρία στη σειρά...
Κωλόφαρδο...
Δεν θα το ξαναπατήσο...
Θα τα γράφο όλα με όμικρον τόρα να δει...
Χμμμ...
Σαν πολλά να έγραψα μετά από τόσο καιρό...
Νομίζο ότι καλύφθηκα για σήμερα...
Άντε, τα λεμε...

Φωνάρα...

...και κουκλάρα! Δε σε χάλασε Plant, έτσι;

One way conversations

Πάρε κόσμε νέα τάξη να 'χεις να γουστάρεις....

Don't play it back reverse

...διαμάντι...

Back in blag

Η ώρα της κάλπης

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο σκύλος δαγκώνει ασύμμετρα...

Ακολουθεί πολιτικό μήνυμα

"Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ PRO"

Ian Curtis - Control

Ταινία που αρκετοί φαντάζομαι (μαζί και εγώ) περιμένουν πως και πως να βγει στις κινηματογραφικές μας αίθουσες. Για όσους δεν ξέρουν, βασίζεται στο βιβλίο "Touching from a distance" της Deborah Curtis, γυναίκας του Ian Curtis, τραγουδιστή των Joy Division.
[thanx στο lostechoes για το trailer]

Μάστερ στέησον μπη

Οι συνθήκες δεν ήταν οι ιδανικές... 64 νεκροί, καμμένα χωριά. άνθρωποι στο δρόμο, ζώα και δέντρα νεκρά... αυτά δεν είναι πράγματα που κανείς τα βγάζει εύκολα απ' το μυαλό του... οι συνθήκες δεν ήταν οι ιδανικές... ίσως αυτό όμως να ήταν και ένας λόγος παραπάνω... ο αγώνας θα γινόταν και ήταν μια μοναδική ευκαιρία να ξεφύγει για λίγο από τις σκέψεις του... τις κουρασμένες σκέψεις του... το καλοκαίρι τελείωνε και η εξάντληση από τη δουλεία ήταν ζωγραφισμένη με σκουρόχρωμες πινελιές στο πρόσωπό του... τι πιο σουρεαλιστικό από 22 παίκτες να κυνηγάνε μια μπάλα τέτοιες ώρες... αύτο ήταν και το κλειδί της φυγής που τόσο έψαχνε... το ταξίδι άλλωστε με το πλοίο, θα έφερνε και τη γαλήνη που αναζητούσε, θα σηματοδοτούσε μια καινούργια αρχή που τόσο είχε ανάγκη... το έβλεπε στα κύματα που χάζευε από το κατάστρωμα... 'μάστερ στέησον μπη', όπως με σπαστή ελληνική προφορά άκουσε στο βάθος του μυαλού του, να του ψελλίζει μια φωνή απ' τα σκουριασμένα μεγάφωνα... ο ήχος της αγαπημένης του ομάδας μπλέχτηκε στη νοερή του παρτιτούρα και για λίγο πίστεψε ότι άρχισε ο αγώνας... ήταν το κινητό του που χτυπούσε... οι νεκροί είχαν γίνει 65... αυτός όμως δεν ήταν ένας Έλληνας, αλλά ένας συνομήλικός του Ισπανός... ο θάνατος του τόσα μίλια μακριά, έμελλε να βάλει πρόωρο τέλος στη μικρή ευχάριστη διαρροή της πραγματικότητάς του... η μελωδία του κύματος έγινε πάλι θόρυβος από το σαπισμένο καράβι και η κάπνα του φουγάρου μαύρισε τα σχέδια του... σύντομα πήρε το δρόμο της επιστροφής και της πραγματικότητας... εκεί που ο αριθμός των νεκρών ανεβαίνει, εκεί που χωριά ακόμη καίγονται, εκεί που άνθρωποι ζουν στο δρόμο, εκεί που ζώα και δέντρα κείτονται νεκρά... το βράδυ άναψε την τηλεόραση και έκπληκτος είδε τα κανάλια να παίζουν χαζοταινίες, εκλογοεκπομπές, επαναλήψεις, τηλεμάρκετινγκ... ανάβοντας το γεμάτο από ξερό καπνό τσιγάρο του, χαμογέλασε, έχοντας πάρει το πιο σκληρό μάθημα, ίσως και όλης του της ζωής... εκεί που για κάποιος η ζωή χάνεται, σε ένα χωριό ή σε ένα γήπεδο, για όλους εμάς δυστυχώς, απλά συνεχίζεται...

[αφιερωμένο στο Μάνο]

Μια άλλη θλιβερή εκτέλεση...

Πολιτικά Φούμαρα

Αυτό το τσιγάρο δεν κόβεται με τίποτα...